Al duizenden jaren geleden ontdekten mensen het nut van honing. Vanwege de langetermijnwens van de mensheid om een grote hoeveelheid honing te verzamelen, is de moderne bijenteelt geleidelijk ontstaan. In Spaanse grotschilderingen die 8.000 jaar geleden dateren, ontdekten archeologen scènes met mensen die honing verzamelden uit wilde bijenkolonies. Het is vermeldenswaard dat ze honing verzamelden zonder de bescherming van bijenteeltkleding, waaruit blijkt dat honing zelfs in de oudheid onweerstaanbaar was. Maar wat is deze zoete goudgele vloeistof precies en hoe maken bijen het?
Zoals de naam al doet vermoeden, is de productie van honing een kenmerk van een soort bij die we honingbijen noemen (Apis-geslacht). Sommige van hun naaste verwanten, zoals tarwebijen en hommels, maken ook honingachtige stoffen. Honing van bijen heeft echter een onderscheidend kenmerk: het verslechtert nooit.
Lewis Bartlett, een postdoctoraal onderzoeker aan de Universiteit van Georgia, die bijenziekten en evolutie bestudeert, zei: "Honing is hygroscopisch, dat wil zeggen, het kan water uit de lucht absorberen. Maar wanneer het watergehalte wordt verhoogd om geschikt te zijn voor gistgroei, zal het de honing laten gisten. , Stinkend." En het natuurlijke proces van honingbijen die honing produceren, vermindert het watergehalte van honing aanzienlijk, zodat geen micro-organismen (inclusief gist) lang genoeg in honing kunnen overleven om het te laten verslechteren. Zolang de honing verzegeld wordt gehouden, zal het voor altijd heerlijk blijven - dit verklaart waarom wetenschappers honing vinden die nog steeds eetbaar is in droge oude Egyptische graven!
Verschillende factoren hebben bijgedragen aan de unieke en heerlijke chemische samenstelling van honing. Honing wordt gemaakt van nectar verzameld door werkbijen uit bloemen. De belangrijkste componenten zijn sucrose, glucose en fructose. Zodra de nectar terug naar de korf is gebracht, geven de bijen de nectar heen en weer in elkaars mond. Dit proces wordt trophallaxis genoemd en helpt het watergehalte te verminderen. Vervolgens slaan de werkbijen de te maken honing op in de opslagkamer van de honingraat, waar de hoge temperatuur verder het verlies van water door verdamping zal veroorzaken. Zodra het watergehalte laag genoeg is, zullen bijen de honing bedekken met bijenwas. Bartlett zei: "Het hele proces is erg snel, misschien minder dan een week, maar het hangt ook af van het biologische proces in de groep."
Als het gaat om biologische processen in een bijenkolonie, beïnvloeden bijen zelf de chemische samenstelling van honing op vele manieren. De vertering van bijen kan de sucrose in nectar ontbinden in glucose en fructose, wat een uitstekende voedselbron is voor micro-organismen zoals gist en niet bevorderlijk is voor de opslag van honing. De groei en reproductie van deze micro-organismen wordt inderdaad beperkt door het lage watergehalte van honing, maar dit is slechts een deel van de reden. Om micro-organismen verder te bestrijden, moeten bijen ook een enzym toevoegen aan honing: glucoseoxidase. Dit enzym bevordert de oxidatie van glucose en produceert waterstofperoxide, een verbinding met krachtige antibacteriële eigenschappen.
Al met al gebruiken bijen een combinatie van biochemie en gedrag om nectar in honing te veranderen. Maar waarom doen ze dit? Feiten hebben bewezen dat bijen om dezelfde redenen van honing houden als wij: honing is een voedselbron die rijk is aan suiker op de lange termijn. Omdat er in de winter geen bloemen zijn om te voederen en het weer te koud is om ze te laten vliegen, hebben ze veel honing nodig om de bijenkolonie door de winter te helpen.
Sommige imkers proberen bijen te vervangen om enkele van de stappen in de honingproductie te voltooien, wat soms nodig is. Wanneer het weer bijvoorbeeld te vochtig is, kunnen bijen moeite hebben om het watergehalte van honing te verminderen, en imkers zullen de honing verwijderen en proberen het resterende water te verdampen. Sommige mensen denken echter dat de honing die op deze manier wordt geproduceerd niet perfect is. "Ik vind het niet zo leuk," zei Bartlett. "Ik denk dat het anders smaakt."
Klimaatverandering zal de wereldwijde temperatuur en vochtigheidsniveaus veranderen en het zal moeilijker worden voor bijen en imkers om de honing te maken waar ze van houden. Gezien de ontwikkeling van de bijenteeltindustrie vanaf het tijdperk van grotschilderingen in Spanje 8.000 jaar geleden tot heden, hebben we echter alle reden om te geloven dat menselijke wijsheid en acties om met klimaatverandering om te gaan een oplossing zullen opleveren die zo zoet is als honing.
